Proces rozwoju grupy w praktyce

Kiedyś zostałem wybrany do kilkunastoosobowej grupy, przed którą zostało postawione zadanie. Zadanie było zasygnalizowane w kilku zdaniach, bardziej przez ideę, przyszło, że tak powiem z góry struktury organizacyjnej. Otrzymałem zaproszenie na pierwsze spotkanie, na którym miał zostać ustalony plan działania. Jak się okazało, przedstawiony plan wywołał dość długą dyskusję o tym jakie są cele zadania, co należy wykonać, co ma być informacją zwrotną, w jaki sposób ma to zostać zakomunikowane. Po pierwszym spotkaniu, w dyskusjach pojawiało się stwierdzenie, że nie takiej pracy się spodziewali. Myśleliśmy, że spotkania będą bardziej kreatywne, jakaś burza mózgów, pomysły, z kŧórymi będzie można się identyfikować.

W czasie kolejnego spotkania, dyskusja zaczęła się trochę z innego punktu, zaczęto szukać punktów zaczepienia, wątków przeszkadzających, znajdować zarówno proste, jak i skomplikowane rozwiązania. Nadano pewną strukturę spotkaniu, pewne osoby odnalazły role dla siebie, zbierania pomysłów, organizowania ich, próby zebrania ocen. Na koniec udało się przygotować zestaw propozycji, z którymi jako grupa się zgadzaliśmy i jak później się okazało, spotkały się one z bardzo pozytywnym odbiorem inicjatorów wątku.

Czy brzmi to znajomo?

Jakiś czas temu po tym zadaniu, wpadła mi w ręce książka o „Komunikacji w grupie” (autorstwa Peter Hartley). W książce tej przytoczony został proces rozwoju grupy składający się z etapów (autorstwa Tuckmana): Formowanie, Burza, Normowanie oraz Wykonanie. W powyższym opisie można znaleźć fragmenty, które charakteryzują te etapy:

  • Formowanie – „… dyskusję o tym jakie są cele zadania, co należy wykonać, co ma b yć informacją zwrotną, w jaki sposób ma to zostać zakomunikowane…”.
  • Burza – „… stwierdzenie, że nie takiej pracy się spodziewali… Myśleliśmy, że spotkania będą bardziej kreatywne, jakaś burza mózgów, pomysły, z kŧórymi będzie można się identyfikować…”.
  • Normowanie – „…. zaczęto szukać punktów zaczepienia, wątków przeszkadzających, znajdować zarówno proste, jak i skomplikowane rozwiązania….”.
  • Wykonanie – „…. Nadano pewną strukturę spotkaniu, pewne osoby odnalazły role dla siebie, zbierania pomysłów, organizowania ich, próby zebrania ocen. Na koniec udało się przygotować zestaw propozycji…”.