Bardzo optymistyczna strategia

Ponad 4 lata temu rozrysowałem we wpisie jak wyniki ostatniego meczu w 2012 wpłyną na ostateczny układ tabeli i w efekcie awans do kolejnej rundy określonych zespołów. Z punktu widzenia Polski rozkład wyników wskazywał, że tylko w przypadku 3 wariantów na 9, końcowy układ tabeli wskazywał na awans Polski do kolejnej rundy. Nie było to bardzo optymistyczne. O ile inaczej wygląda sytuacja w tym roku – na mistrzostwach w 2016.

Obecnie drużyna Polski (oznaczona jako “POL” lub “P” na diagramie) mierzy się z Niemcami (oznaczenie “GER” lub “G”) , Irlandią Północną (oznaczenie “NIR” lub “N”) oraz Ukrainą (oznaczenie “UKR” lub “U”). Podobnie jak w poprzednim wpisie, wyniki są oznaczone jako nierówności, czyli P>U, oznacza zwycięstwo Polski, P=U – remis, a P < U – przegraną. Dla niektórych wariantów, o kolejności zadecydują różnice bramek. Kwestia wyniku bezpośredniego spotkania już została uwzględniona.

Widać, że większość wariantów jest wygrywających – 8 z 9. Jeden z kolei jest obarczony ryzykiem (zaznaczony na czerwono) – gra w dalszej rundzie jest uzależniona od wyników pozostałych zespołów z 3 miejsc, ponieważ 4 drużyny na 6, zagrają w kolejnej rundzie. Obrazuje to górna część poniższego diagramu.

euro2016_450px

Na dolnej części powyższego diagramu zostały rozpisane warianty końcowego układu tabeli dla grupy z Francją (oznaczenie “FRA” lub “F”), Szwajcarią (“SZW” lub “S”), Rumunią (“RUM” lub “R”) oraz Albanią (“ALB” lub “A”) . Wynika to z tego, że w dalszych rozgrywkach zwycięzca grupy “polskiej” może trafić na drużynę z miejsca 3 z grupy “francuskiej”. Druga lokata gra z drugą. Natomiast zwycięzca grupy “francuskiej” może trafić na drużynę 3 z grupy “polskiej”.

Z możliwych wariantów wynika, że:

  • zajmując drugiej miejsce w grupie “polskiej”, co w przypadku Polski ma miejsce w większości przypadków (5-6/9), drużyna trafia w 5-6 na 9 przypadkach na Szwajcarię.
  • zajmując pierwszej miejsce w grupie “polskiej”, dla Polski są to maksymalnie 3 przypadki, drużyna trafi na Rumunię lub Albanię, jeżeli w ogólnej kwalifikacji 3 lokat, zajmą one odpowiednie miejsce, premiowane awansem.
  • zajmując 3 miejsce w grupie “polskiej”, dla Polski jest to jeden przypadek, drużyna trafi na Francję lub Szwajcarię lub inny zespół, o ile on będzie w grupie 3 lokat premiowanych awansem.

Analizując układy tabel, zakładjąc, że są poprawne, można wyciągać kolejne wnioski. Choć najbardziej istotnej jest to jak różna jest dalsza perspektywa od tej sprzed 4 lat. Pozostaje tylko trzymać kciuki (aby nie trafić na ten jeden obarczony ryzykiem zakończenia udziału na fazie grupowej).

Kolejny raz widać jak wykorzystanie drzewek decyzyjnych pozwala na zwizualizowanie różnych przypadków.

Rezygnacja z wykonania kroku procesu

Dzisiaj, po dłuższej przerwie wpis będzie ponownie o windach. Kilkakrotnie poruszałem ten temat. Najpierw w kontekście tego, gdzie powinna się ustawiać winda, aby przyjazd na żądanie był najkrótszy. Następnie o rozwiązaniu polegającym na tym, że numer piętra, na który chcemy jechać, wskazujemy przed wejściem do windy. W ostatnim wpisie, skupiłem się na nazewnictwie kroków, bazując na wcześniejszym przykładzie. Wpisy pokazywały różne aspekty odzworowywania rzeczywistości na diagramie procesu. Przejdźmy jednak do sedna…

Na wakacjach, w 9 piętrowym hotelu, były dość 2 szybkie windy, jednakże miały jedno ograniczenie – mimo, że w windzie mieściły się 4 osoby, rzadko był możliwy taki przejazd, ponieważ windy miały bardzo wrażliwy czujnik obciążenia. Powodowało to, że na każdym piętrze, w określonych porach dnia (np. kolacja) czekało dużo osób na windę. Winda co chwilę się zatrzymywała – a na danym piętrze nikt nie mógł wejść już do windy lub przed windą nikt nie czekał. Przeważnie rezygnował. W tym wpisie, chciałbym się skupić na tej rezygnacji. W skrajnej sytuacji, zjazd z 9 piętra mógł oznaczać zatrzymanie się na każdym piętrze. Wyobraźmy sobie, że obok przycisku wołającego windę, jest przycisk rezygnacji, który jest informacją dla windy, że jednak ma ominąć dane piętro.

winda2_450px

Na powyższym diagramie zostala zasygnalizowana taka sytuacja i jej potencjalna obsługa. W trakcie obsługi kolejnych pięter winda mogłaby omijać piętro, na którym wybrano rezygnację z oczekiwania na windę. Takie sprawdzenie mogłoby się odbywać w momencie przyjazdu na piętro, w trakcie przejazdu między piętrami lub startu z ostaniego piętra, gdzie nastąpiło zatrzymanie. Na diagramie zaprezentowano sprawdzenie dla pierwszego z wariantów, przy odpowiednich założeniach wskazanych na diagramie. Diagram pokazuje pewną powtarzalną logikę działań i ich umiejscowienie w przebiegu takiego „procesu”.